W 2025 roku Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu obchodził stulecie swojego założenia. Zwieńczeniem tego jubileuszu była realizacja Centrum Administracyjno-Edukacyjnego, stanowiącego pierwszą w historii docelową siedzibę tej instytucji. Budynek powstał w odpowiedzi na wieloletnią potrzebę zaplecza operacyjnego, pełniąc funkcję przestrzeni reprezentacyjnej, która adekwatnie podnosi rangę placówki oraz porządkuje jej strukturę organizacyjną.

Projekt to parterowy pawilon zrealizowany w hybrydowej technologii szkieletowej, łączącej stal i drewno. Jego architektoniczny wyraz opiera się na wyważonych proporcjach i powściągliwym dialogu z naturalnym otoczeniem. Bryła budynku została ukształtowana na rzucie integrującym ortogonalną dyscyplinę z miękkimi, zaoblonymi narożnikami. Forma obiektu jest bezpośrednim odzwierciedleniem założeń programowych i uwarunkowań przestrzennych – trzy połączone ze sobą moduły kubaturowe odpowiadają odpowiednio: przestrzeni administracyjnej, strefie wejściowo-ekspozycyjnej oraz multifunkcjonalnej sali edukacyjnej. Taka kompozycja sprawia, że obiekt prezentuje się odmiennie z każdej perspektywy.
W zależności od punktu obserwacji, budynek czytany jest jako układ trzech powiązanych brył, kompozycja dwóch niezależnych, przesuniętych względem siebie wolumenów, lub też jako zwarty, pojedynczy pawilon. Pozwala to na zróżnicowane doświadczanie architektury w relacji z parkowym otoczeniem. Moduł strefy wejściowej charakteryzuje się przestrzennym przesunięciem w stosunku do pozostałych wolumenów. Zabieg ten pozwala na czytelne zaakcentowanie wejścia głównego, tworząc jednocześnie wydzieloną strefę w formie wewnętrznego ogrodu, przeznaczonego do użytku pracowników. Ponadto poszczególne bryły różnią się od siebie wysokością. Wynika to z ukształtowania topografii terenu – rozwiązanie to pozwala na maksymalne wtopienie budynku
w krajobraz, a zarazem daje możliwość wygospodarowania niezbędnej kubatury na urządzenia obsługujące mechanikę obiektu.

Tektonika pawilonu odznacza się czytelną, horyzontalną artykulacją, która dzieli elewację na dwa kontrastujące pasy. Część dolną, integrującą stolarkę okienną, wykończono rytmicznym, pionowym deskowaniem
z naturalnego drewna, płynnie opinającym narożniki. Zastosowane lamele posiadają zróżnicowaną głębokość, co nadaje płaszczyznom elewacji wyrazistą teksturę i kreuje plastyczną grę światłocienia, zmieniającą się dynamicznie w zależności od pory dnia oraz roku. Część górna to gładka, szara okładzina blaszana. Spaja ona wizualnie całą kompozycję, pełniąc zarazem funkcję obszernej attyki – to właśnie w niej, wykorzystując zróżnicowanie wysokości poszczególnych modułów, w niewidoczny sposób ukryto całą infrastrukturę techniczną i wentylacyjną.

Wnętrze zorganizowano wokół centralnego węzła wejściowo-sanitarnego, który wyraźnie dzieli rzut na odrębne strefy funkcjonalne. Skrzydło edukacyjno-reprezentacyjne stanowi otwartą przestrzeń, w której wielkoformatowe, sięgające posadzki przeszklenia zacierają granicę między wnętrzem a parkiem. Z kolei skrzydło administracyjne to racjonalnie zaplanowany układ korytarzowy, oferujący sekwencję ergonomicznych i dobrze doświetlonych modułów biurowych. W jego obrębie wprowadzono czytelny podział przestrzenny, wydzielający niezależne strefy pracy dla pracowników terenowych oraz kadry administracyjnej. Całość stanowi konsekwentny przykład pragmatycznej i wyciszonej architektury tła, w której precyzja detalu oraz proces starzenia się naturalnych materiałów decydują o wartości obiektu harmonijnie wpisanego w kontekst ogrodu.